Г.Тукай туган көн, чыннан да, зур бәйрәм. Үзенең үлемсезлеген алдан сизенгән, эшләп калдырган бөек эшләренең һичбер вакытта да үләчәк түгеллеген алдан белгән Тукай шундый сүзләр язып калдырган:

  Ашкынамын мин әбәд бетмәс урынга, мәңгегә,

  Мәңгелеккә – мәңге рухлы, мәңге нурлы ямьлегә!

  Анда мин мәңге көләч һәм мәңге яшь булмак телим;

  Бу кояш сүнсен, җиренә мин кояш булмак телим.

                                         (“Ваксынмыйм”, 1912).

  Шагыйрьнең теләге тулысынча тормышка ашты. Аның гуманистик поэзиясе, халыкның батырлыгын, хезмәт сөючәнлеген һәм әхлакый сафлыгын җырлаган әсәрләре чын мәгънәсендә халык байлыгына әверелде. Аның даны илебез буйлап киләчәккә атлавын дәвам иттерә:

                 Татар теле –Бөек Тукай теле

                 Туган телем – милли җырларым.

                 Мәңге яшәрсең син, Апуш-Тукай,

                 Яңгыратып йөрәк моңнарын.

                 Тибрәндереп күңел кылларын.