Салкын кыш китеп бара. Яз килә! Тиздән язгы эшләр башланыр. Басуларда яңа икмәк үсәр, байлыгыбыз артыр.

  Безнең әби-бабайларыбыз төрки халык буларак, Нәүрүзне билгеләп үткәннәр. Урта Идел буенда яшәгән татар халкы яңа елны март аенда башлап җибәргән. Нәүрүз бәйрәме атна-ун көн дәвам иткән. Нәүрүз бәйрәменең һәр көне изге дип саналган: сугышлар туктатылган, гайбәт сөйләргә, явызлык эшләргә, каргыш каргарга ярамаган.

  Нәүрүз бәйрәме көннәрендә йорттан-йортка кереп, “нәүрүз әйтеп” йөрү гадәте булган. Моны бала-чага башкарган. Алар Нәүрүз такмагы әйткәннәр, хуҗаларга исәнлек-саулык, бәхет, шатлык, уңыш теләгәннәр. Хуҗалар балаларга йомырка, май, төрле-төрле ярмалар, башка тәм-томнар биргәннәр. Соңыннан балалар җыелган ярмалардан кардан арчылган калкурак урында ботка пешергәннәр. Үзләреннән калган ботканы җылы яктан арып-талып кайткан кошларга калдырганнар. Бу “карга боткасы” дип аталган. Канатларында  җылы яклардан язны алып килгән канатлы дусларыбызга, әле азык булмаган чакта, бу бик яхшы сый булган. 

  Мәктәбебезнең 7 нче сыйныф укучылары, сыйныф җитәкчесе Рухия Мөһарәм кызы белән берлектә, бу йоланы яңартып, карга боткасы пешерделәр. Үзләре дә, кошлар да тәмле ботка белән рәхәтләнеп сыйландылар. Яз һавасын сулап, бозлар акканны карап, ачык һавада ял итеп кайттылар.